Zasiłek po pracy za granicą

  • By:Kinga Michalczyk
  • 7 komentarzy

Czynniki wpływające na to, iż coraz więcej Polaków decyduje się na powrót do kraju posiadają zróżnicowany charakter. Czasem rozstrzygające są przesłanki emocjonalne, czasem zupełnie praktyczne. Niektórzy decydują się na ten krok dopiero wówczas, gdy mają w kraju zagwarantowane zatrudnienie, inni podejmują decyzję o powrocie do kraju pod wpływem chwili, nie mając jakkolwiek sprecyzowanych planów na przyszłość w Polsce. Spora część emigrantów pozbawiona jest jednak wyboru. W obliczu wypowiedzenia umowy o pracę przez zagranicznego pracodawcę zmuszeni są powrócić do kraju, by poszukiwać nowego źródła zarobkowania.

Należy jednak pamiętać, iż jeśli Polak, który po okresie pracy, w którymś z państw członkowskich Unii Europejskiej, Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub Szwajcarii, powraca do Polski lecz nie może znaleźć zatrudnienia w kraju, a jednocześnie także nie uzyska prawa do transferu zasiłku zagranicznego – może ubiegać się o prawo do świadczenia dla bezrobotnych w Polsce. Rozwiązanie to oparte jest na zasadzie sumowania okresów ubezpieczenia i zatrudnienia w obu krajach członkowskich. Z wnioskiem o przyznanie zasiłku w kraju, wystąpić można także bezpośrednio tj. bez uprzedniego wszczynania postępowania w sprawie o transfer zasiłku zagranicznego.

W celu bardziej przystępnego przedstawienia tytułowego zagadnienia prawnego dalsze rozważania odnosić będziemy do sytuacji pracowniczej pracowników pochodzących z Polski. Należy jednak pamiętać, iż analogiczne zasady przyznawania świadczeń dla bezrobotnych, obowiązują także w innych państwach członkowskich wyżej wymienionych wspólnot.

Ogólna zasada postępowania w przedmiocie przyznawania zasiłku dla osób powracających z pracy za granicą, wyrażona została w art. 61 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004. Artykuł ten stanowi, iż bezrobotny ubiegający się o świadczenia z tytułu bezrobocia ma prawo do uwzględnienia, w niezbędnym zakresie, okresów ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek przebytych w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej, pozostałych państwach Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub Szwajcarii, pod warunkiem spełnienia ostatniego okresu ubezpieczenia na terytorium tego państwa, w którym ubiega się o zasiłek dla bezrobotnych.

Innymi słowy, Polak który wyjeżdża z kraju i podejmuje pracę w innym państwie np.: Irlandii, a następnie traci opisane zatrudnienie  – o przyznanie mu świadczenia z tytułu bezrobocia winien starać się na terytorium kraju ostatniego miejsca zatrudnienia (tj. w Irlandii).

Wyjątek od powyższej zasady wprowadza art. 65 ust. 5 pkt a) stanowiąc, iż bezrobotny, który w okresie swojego ostatniego zatrudnienia lub pracy na własny rachunek, zamieszkiwał w innym państwie członkowskim niż państwo wykonywania pracy oraz pozostawał w dyspozycji urzędu pracy państwa zamieszkania – korzystać może ze świadczeń oferowanych bezrobotnym, zgodnie z ustawodawstwem państwa zamieszkania (przy przyjęciu fikcji prawnej, iż ostatni okres pracy został zrealizowany właśnie w tym państwie). Przedstawiony wyjątek, dotyczy więc tego rodzaju sytuacji, gdy bezrobotny wykonując pracę na terytorium innego państwa członkowskiego UE/EOG lub Szwajcarii, w rzeczywistości zamieszkuje w tym okresie na terenie Polski. Do przyznania zasiłku takiemu bezrobotnemu stosować należy polskie przepisy prawa.

Warto zwrócić w tym miejscu uwagę, na dość mylące określenie „stałego miejsca zamieszkania”. Sformułowanie to, w potocznym rozumieniu utożsamiane jest często z miejscem, w którym faktycznie przebywamy. Nic bardziej mylnego.

Przytoczone regulacje  Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 nakazują bowiem rozumieć pod pojęciem „miejsca zamieszkania”, tego rodzaju miejsce (państwo), z którym pracownik pozostaje najbardziej związany, bez względu na to czy przebywa w nim na co dzień w sposób stały. Chodzi tu o tzw. „ośrodek życia” byłego pracownika tj. miejsce w którym posiadał on w okresie wykonywania pracy swoje lokum mieszkalne (na własność lub pod innym tytułem prawnym), do którego przylatywał z dużą częstotliwością, gdzie gromadził on swoje oszczędności lub przesyłał zarobione za granicą środki, pozostałej w tym miejscu rodzinie. Samo tylko obywatelstwo polskie osoby, posiadającej swój faktyczny ośrodek życia za granicą – nie wystarczy dla przyjęcia, iż bezrobotny posiada swoje „miejsce zamieszkania” w Polsce, a przez to także nie będzie stanowiło podstawy wystarczającej dla zastosowania polskiego porządku prawnego w sprawie o przyznanie mu prawa do zasiłku.

Zasady przyznawania prawa do zasiłku w Polsce, po okresie pracy za granicą:

Tymczasem zgodnie z polskim porządkiem prawnym, prawo do zasiłku dla osoby powracającej po pracy za granicą przysługiwało będzie osobie bezrobotnej, która spełnia łącznie następujące warunki:

– zarejestrowała się we właściwym powiatowym urzędzie pracy (dalej jako p.u.p.);

– nie ma dla niej propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz:

– w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni była zatrudniony za granicą  (lub był pracownikiem przygranicznym) i przybyła do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant . Łączny okres 365 dni stanowi suma wszystkich dni, w których osoba ta była zatrudniona, bez konieczności wykazania ciągłości zatrudnienia.

Przykład 1:

Pan Arkadiusz zarejestrował się w p.u.p. w dniu 20 listopada 2014r. Wcześniej przebywał i pracował za granicą, na terenie Portugalii. Wykazane zostało, iż Pan Arkadiusz pracował w Portugalii od 1 czerwca 2013r.do 20 listopada 2013r.; od 13 stycznia 2014r. do 21 maja 2014r. oraz od 4 lipca 2014r. do 15 listopada 2014r.

Z przedstawionych danych wynika, iż Pan Arkadiusz spełnił powyższe wymóg, bowiem wykazał, iż w 18 miesiącach przed zarejestrowaniem się w p.u.p., był zatrudniony przez 14 miesięcy i 8 dni pomimo, iż nie był zatrudniony w sposób ciągły.

Na tle omawianego tematu pojawiają się istotne zagadnienia dotyczące osoby starającej się o prawo do zasiłku po powrocie z pracy za granicą. Mowa tu o enigmatycznych pojęciach tzw. „pracownika przygranicznego” oraz „pracownika powracającego do kraju”. Przyjrzyjmy się więc bliżej obu pojęciom.

Zasiłek dla pracowników przygranicznych:

Pracownikiem przygranicznym była taka osoba, która zamieszkując na terenie jednego państwa członkowskiego, pracowała na terenie innego państwa członkowskiego. Warunkiem koniecznym dla zastosowania opisanej wyżej definicji pozostaje jednak to, aby osoba ta przynajmniej raz w tygodniu powracała na teren państwa, w którym mieszka (przykładowo – osoba mieszkająca na stałe Polsce, przez 4 dni w tygodniu zarobkowała na terytorium Niemiec, na okres pozostałych trzech dni powracała jednak do Polski).

W przypadku utraty pracy przez pracownika przygranicznego, przed przyznaniem mu świadczeń należnych osobom bezrobotnym, wojewódzki urząd pracy dokona wnikliwej analizy twierdzeń dotyczących regularnych powrotów do kraju. Warto więc podejść do zgłaszanych w tym przedmiocie informacji w sposób precyzyjny. O ile bowiem prawdopodobnym dla pracowników Urzędu bez konieczności przytaczania dodatkowych dowodów w sprawie, pozostawać będzie fakt, iż pracownik zatrudniony w Niemczech, Czechach lub innych Państwach ościennych, powracał do Polski co najmniej raz w tygodniu – o tyle twierdzenia, iż utrzymywał on tę samą częstotliwość pracując np. w Portugalii czy Finlandii zobligują pracownika do wykazania prawdziwości swych twierdzeń poprzez dołączenie stosownej dokumentacji podróży lub złożenie niezbędnych oświadczeń. Oświadczenie służące za dowód w postępowaniu prowadzonym przez Wojewódzki Urząd Pracy składane jest pod rygorem odpowiedzialności karnej.

Zasiłek dla pracownika powracającego do kraju:

Pozostałe osoby (nie sklasyfikowane jako pracownicy przygraniczni) zarobkujące uprzednio poza granicami państwa, a następnie powracające do kraju i wnioskujące o przyznanie świadczeń dla osoby bezrobotnej zaliczane są do kategorii „pracowników powracających”. Prawo do zasiłku dla tych bezrobotnych, ustalane jest w oparciu o przepisy polskiego ustawodawstwa, z zaliczeniem okresów pracy za granicą oraz uwzględnieniem kryteriów określonych w art. 11 rozporządzenia 987/2009, a pozwalających ustalić, czy osobę tę można uznać za powracającą do swojego „stałego miejsca zamieszkania” (o czym była już mowa powyżej).

W praktyce, za „pracownika powracającego” do Polski zostanie, więc uznana osoba, która pracując uprzednio za granicą posiadała w Polsce nieprzerwanie swój „ośrodek życia”. Ustalenie stałego miejsca zamieszkania danej osoby następuje poprzez złożenie przez nią stosownego oświadczenia. Oświadczenie to posiada charakter obligatoryjny, a jego niewypełnienie bądź niekompletne uzupełnienie skutkowało będzie wezwaniem bezrobotnego do uzupełnienia braków oświadczenia, co przedłuży odpowiednio termin rozpoznania sprawy.

Analizując treść oświadczenia powiatowy urząd pracy bierze pod uwagę dwa czynniki:

  1. czas trwania i ciągłość pobytu osoby bezrobotnej na terytorium poszczególnych państw członkowskich;
  2. sytuację życiową tej osoby, w tym elementy takie jak:

– charakterystyka i specyfika wykonywanej uprzednio pracy, w szczególności miejsce, w którym praca ta była zazwyczaj wykonywana, czas trwania poszczególnych umów o pracę;

– sytuacja rodzinna oraz więzi rodzinne bezrobotnego;

– prowadzenie działalności o charakterze niezarobkowym;

– w przypadku studentów – źródło ich dochodu;

– sytuacja mieszkaniowa;

– państwo członkowskie, w którym osoba uważana jest za mającą miejsce zamieszkania dla celów podatkowych.

Jeżeli na podstawie powyższych kryteriów Urząd nie może rozstrzygnąć, które z państw członkowskich było dla bezrobotnego państwem stałego zamieszkania, rozstrzyga kryterium subiektywne; odnoszące się do woli i zamiaru osoby bezrobotnej co do osiedlenia się na stałe w jednym z tych państw.

Powyższe kryteria, wbrew pozorom nie są oceniane według swobodnego uznania osoby dokonującej analizy dokumentów bezrobotnego. Pracowników Urzędu obowiązuje w tym przedmiocie szczegółowa instrukcja działania, wskazująca na precyzyjne kryteria oceny poszczególnych elementów.

Czym jest dokument PD U1?

PD U1 to dokument potwierdzający okresy ubezpieczenia, zatrudnienia oraz okresy pracy wykonywanej na własny rachunek – wszystkie z czasu pobytu bezrobotnego za granicą. Na podstawie tego właśnie dokumentu możliwe jest zaliczenie, wskazanych w nim okresów pracy za granicą, do okresów niezbędnych dla ustalenia prawa bezrobotnego do zasiłku w Polsce. Dokument ten wydawany jest na wniosek osoby zainteresowanej. Osoba zamierzająca powrócić do Polski, winna więc wystąpić o wydanie dokumentu U1 z własnej inicjatywy, do zagranicznej instytucji właściwej. Uzyskanie opisanego dokumentu, spowoduje znaczące skrócenie czasu postępowania w sprawie o ustalenie prawa do zasiłku przed polską instytucją, tj. wojewódzkim urzędem pracy. Z postępowania wyeliminowany zostanie bowiem etap, w którym wojewódzki urząd pracy zwraca się do instytucji zagranicznej o potwierdzenie w/w okresów pracy osoby wnioskującej o świadczenie.

Zgłoszenie wniosku o przyznanie zasiłku po pracy za granicą –

Procedura zasiłkowa krok po kroku:

W pierwszej kolejności osoba ubiegająca się o przyznanie jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych, powinna zarejestrować się jako osoba bezrobotna w powiatowym urzędzie pracy, właściwym ze względu na miejsce zamieszkania. Oczywiście wcześniej należy zorientować się jakie konkretnie dokumenty trzeba mieć ze sobą. Takie informacje widnieją na stronach internetowych urzędów. W każdym przypadku należy mieć ze sobą udokumentowaną historię zatrudnienia, w tym również w zakresie pracy za granicą.

W powiatowym urzędzie pracy osoba bezrobotna wypełnia więc wniosek o przyznanie prawa do zasiłku oraz oświadczeniem o stałym miejscu zamieszkania osoby bezrobotnej podczas pobytu za granicą. Przedkłada także dokument PD U1 o ile osoba pozostaje w jego posiadaniu. Komplet tak opisanych dokumentów p.u.p. przesyła następnie na adres właściwego wojewódzkiego urzędu pracy. Nie ma jednak przeszkód, aby osoba bezrobotna osobiście zgłosiła się do właściwego dla niej, wojewódzkiego urzędu pracy i na miejscu wypełniła wniosek o przyznanie jej prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych, składając przy tym jednocześnie wspomniane oświadczenie dotyczące miejsca zamieszkania oraz przedkładając oryginał dokumentu  PD U1.

Na wypadek braku dołączenia przez bezrobotnego dokumentu PD U1, wojewódzki urząd pracy występuje do zagranicznej instytucji właściwej, przy użyciu dokumentu SED U001, o potwierdzenie przebytych tam okresów zatrudnienia, ubezpieczenia lub pracy na własny rachunek. W celu potwierdzenia tych okresów osoba starająca się o przedmiotowe świadczenie musi przedłożyć w wojewódzkim urzędzie pracy dokumenty potwierdzające zatrudnienie/ ubezpieczenie/ pracę na własny rachunek (np. świadectwa pracy, umowy o pracę, rozliczenia podatkowe, odcinki wypłat) za granicą.

Wartym podkreślenia jest jednak fakt, iż poszczególne państwa członkowskie posiadają własne, wewnętrzne regulacje dotyczące żądanych dokumentów. W większości wymagane jest co prawda wskazanie zagranicznego numeru ubezpieczenia społecznego (który co do zasady ujęty jest w zagranicznych dokumentach pracowniczych), jednakże niektóre państwa stawiają dodatkowe wymagania. Do takich państw należy niewątpliwie Francja.

Zagraniczna instytucja po otrzymaniu formularza SED U001 wraz z załącznikami, wystawia i przesyła do WUP dokument SED U002. Dokument ten stanowi podstawę dla WUP do wydania stosownej decyzji dla osoby bezrobotnej.

Jak długo trwa postępowanie o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych w Polsce z zaliczeniem okresu zatrudnienia za granicą?

Zgodnie z art. 35 kpa organy administracji publicznej powinny załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Nie ma wątpliwości, iż przedstawione postępowanie posiada charakter „skomplikowany” choćby z uwagi na konieczność występowania do organów innych państw z prośbą o przekazanie dokumentów. Dlatego też przewidywany czas załatwienia sprawy wynosi dwa miesiące. Od momentu wysłania formularza SED U001 do zagranicznej instytucji właściwej, postępowanie przed polską instytucją właściwą zostaje zawieszone, o czym strona postępowania zostaje poinformowana w drodze postanowienia. Zawieszenie postępowania oznacza, że termin wskazany kpa nie biegnie, bowiem rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji uzależnione jest od uprzedniego uzyskania niezbędnych informacji od innego organu.

Etapy omawianego postępowania można przedstawić w następujący sposób, wskazując punkty graniczne jako:

  1. dzień złożenia wniosku w wojewódzkim urzędzie pracy, który jest dniem wszczęcia postępowania;
  2. dzień wysłania formularza SED U001 do zagranicznej instytucji właściwej (o ile, osoba bezrobotna nie dysponuje dokumentem PD U1), stanowi dzień, w którym urząd w drodze postanowienia zawiesza postępowanie;
  3. dzień doręczenia do urzędu odpowiedzi z zagranicznej instytucji właściwej (formularz SED U002) sygnalizuje, iż zawieszone postępowanie powinno zostać podjęte (postanowieniem) w jak najszybszym terminie;
  4. dzień wydania decyzji.

Jak wynika z powyższego postępowanie przed polską instytucją właściwą toczy się od dnia wszczęcia do dnia zawieszenia oraz od dnia podjęcia do dnia wydania decyzji. Natomiast na przedłużające się postępowanie toczące się przed zagraniczną instytucją właściwą, polskie instytucje nie mają żadnego wpływu.

Przykład 2: Pani Teresa pracowała w Norwegii. Po zakończeniu pracy, powróciła do Polski, zarejestrowała się w powiatowym urzędzie pracy, po czym osobiście złożyła wniosek o przyznanie zasiłku za granicą w wojewódzkim urzędzie pracy w dniu 8 grudnia 2014r. Urząd po zapoznaniu się z dokumentami Pani Teresy wysłał formularz SED U001 w dniu 10 grudnia 2014, zawieszając w tymże dniu postępowanie. Odpowiedź z Norwegii w formie formularza SED U002 została doręczona w dniu 24 lutego 2015r., natomiast postępowanie zostało podjęte 25 lutego 2015r. Po przeanalizowaniu dokumentów, w tym oświadczenia Pani Teresy, urząd wydał decyzję odmowną dniu 10 marca 2015r.

Przedstawiony przykład wskazuje, iż pomimo że całe postępowanie (od wszczęcia w dniu 8 listopada do zakończenia w dniu 10 marca) trwało około 4 miesięcy – to przed polską instytucją właściwą, tj. wojewódzkim urzędem pracy, postępowanie trwało niecały miesiąc. Nie ma tu, więc przesłanki do ewentualnego zarzutu bezczynności lub przewlekłości postępowania.

Decyzja o przyznaniu zasiłku dla osoby bezrobotnej po pracy za granicą

Decyzje wydawane w tym przedmiocie, zasadniczo możemy sklasyfikować jako:

a) odmowne – wydawane, gdy osoba wnioskująca o przyznanie prawa do świadczenia nie jest pracownikiem powracającym/pracownikiem przygranicznym,  bądź też nie spełnia przesłanki związanej z minimalnym okresem zatrudnienia w przeciągu 18 miesiącach przed zarejestrowaniem się w p.u.p. oraz:

b) decyzje przyznające – wydawane w przypadku stwierdzenia przesłanek do przyznania prawa do świadczenia. Decyzja w tym przedmiocie określa dodatkowo wysokość przyznanego zasiłku, datę jego otrzymania oraz okres na jaki zasiłek został przyznany.

Przykład 3: Paweł z Pszczyny w 2009r. rozpoczął pracę w sklepie branżowym związanym z motoryzacją, na stanowisku doradcy klienta. Miał podpisaną umowę o pracę na czas nieokreślony. Po nieco ponad dwóch latach, zdecydował się na przeprowadzkę do Włoch. W związku z czym, złożył wypowiedzenie umowy o pracę u dotychczasowego pracodawcy. Po upływie okresu wypowiedzenia, wyjechał do Włoch, gdzie pracował pierwsze jako tłumacz, potem pracownik produkcji, informatyk, a ostatecznie został zatrudniony jako konsultant w firmie produkującej części samochodowe. Paweł we Włoszech mieszkał u znajomych. Paweł starał się przyjeżdżać w odwiedziny do rodziców, co najmniej raz na pół roku, obowiązkowo w święta Bożego Narodzenia. Ponadto wspierał finansowo swojego młodszego brata. W 2012r. w trakcie pobytu we Włoszech, poznał Olę. Ola pracowała we Włoszech jako kwalifikowana pomoc dla osób starszych i pracowała tam nieprzerwanie od 2006r. Nie utrzymywała kontaktów z rodziną w Polsce. W 2008r. Ola kupiła niewielkie mieszkanie w Perugii. W 2013r. Paweł i Ola wzięli ślub i na tę okoliczność oboje przylecieli do Polski na tydzień. W związku ze zmianami organizacyjnymi w zakładzie pracy Pawła, zakład przejął inwestor czeski, który zdecydował się przenieść działalność do Czech, w tym również pracowników, o ile wyrażą zgodę. W 2014r.Paweł i Ola zadecydowali, że przeprowadzą się do Cieszyna, skąd Paweł będzie codziennie dojeżdżał do zakładu pracy w Czechach. Natomiast Ola, chwilowo zrezygnuje z pracy. Ola udała się do powiatowego urzędu pracy, w celu zarejestrowania się jako osoba bezrobotna. Czy Oli przysługuje prawo do zasiłku „po pracy za granicą”? Jaką sytuację prawną będzie miał Paweł jeżeli zostanie zwolniony z pracy we Włoszech a jaką, gdy zostanie zwolniony po pracy w Czechach?

Pomimo szczątkowych informacji zawartych w przytoczonym przykładzie, szansa na przyznanie Oli zasiłku po pracy za granicą jest znikoma. Na ten fakt wskazują takie okoliczności jak:

– długość pobytu za granicą – od 2006r. do 2015r.;

– stałość i ciągłość zatrudnienia oraz forma umowy – przez cały okres pobytu jedna umowa o pracę;

– stałość zamieszkania- wykupienie na własność mieszkania we Włoszech;

– brak więzi i kontaktu z członkami rodziny zamieszkującymi w Polsce;

W świetle takich okoliczności, Ola przed wyjazdem do Polski, powinna starać się o zasiłek w państwie ostatniego zatrudnienia czyli we Włoszech.

Sytuacja Pawła jest natomiast zupełnie odmienna. Jeżeli Paweł zostanie zwolniony po pracy we Włoszech, po analizie powyższych informacji zostanie mu przyznany zasiłek w Polsce. Przesłanki przemawiające za taką decyzją to:

– niedługi okres pobytu za granicą;

– niestałość zatrudnienia, częsta zmiana pracy;

– niestałość mieszkania, brak własnego mieszkania;

– częste przyjazdy do Polski, bliski kontakt z rodziną, która mieszka w Polsce, pomoc materialna rodzinie;

Rozważając natomiast sytuację, w której po rozpoczęciu pracy w Czechach, Pawłowi zostałaby wypowiedziana umowa o pracę, Paweł miałby status pracownika przygranicznego, wobec czego nie musiałby wykazywać, które państwo było jego stałym miejscem zamieszkania. Pawłowi przysługiwałoby prawo do zasiłku.

Odwołanie od decyzji o zasiłku

Zgodnie z art. 15 kpa każde postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Wobec czego, w związku z art. 126§2 kpa od każdej decyzji w sprawie o ustalenie zasiłku po pracy za granicą, służy stronie odwołanie do Ministra Pracy i Polityki Społecznej w Warszawie, które należy złożyć za pośrednictwem dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy. Odwołanie należy złożyć w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji.

Pozdrawiam,

Aplikant Adwokacki Kinga Michalczyk

bielsko, adwokat, prawo, prawo pracy, prawo ubezpieczeń społecznych, sprawy z ZUS, adwokat bielsko sprawy z ZUS, ubezpieczenia społeczne bielsko, adwokat od spraw ZUS bielsko

Kinga Michalczyk

Autor: Kinga Michalczyk

Aplikantka adwokacka II roku szkolenia aplikanckiego 2015-2017 wpisana na listę aplikantów adwokackich Okręgowej Rady Adwokackiej w Bielsku-Białej. Absolwentka prawa na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Autorka pracy magisterskiej dotyczącej korupcji sportowej oraz związanej z nią problematyki hazardu. Aktualnie czynnie praktykująca w Kancelarii Adwokackiej Adwokat Izabeli Grzybek w Czechowicach-Dziedzicach. W ostatnich latach wykonująca także czynności zawodowe w strukturach organów administracji publicznej w tym Powiatowego Urzędu Pracy Bielsku – Białej oraz Wojewódzkiego Urzędu Pracy Filii w Bielsku – Białej. Prawnik czechowickiego Oddziału Fundacji – Bezpłatne Porady Prawne Czechowice-Dziedzice, świadczącej regularne usługi z zakresu poradnictwa prawnego na rzecz osób najbardziej potrzebujących.

Posted in: Rodzina

Comments

7 komentarzy to “Zasiłek po pracy za granicą”

  1. Iwona

    witam, mam pytanie moj tato pracował 9 lat za granica ma skonczone 54lata i chcial juz zjechac i poszukac pracy w polsce. Po przyjezdzie zarejestrowal sie w UP i staral sie o zasiłku a jednoczesnie szukal pracy na wlasna reke, byl zarejestrowany na bezrobociu 5 miesiecy bo po 5 miesiacach znalazl prace, nie dawno przyszla mu decyzja o przyznaniu zasilku tylko na 1,5 miesiaca a na bezrobociu byl 5 miesiecy. W uzasadnieniu pisza ze trzeba byc zarejestrowanym przynajmniej 90dni i po tych 90 dniach naliczany jest zasilek jaka sprawiedliwosc ? za co on mial zyc te 5 miesiecy za zasilek ktory wynosi tylko 1,5 miesiaca czy jak odwolam sie od dezycji cos uzyskam wiecej czy takie jest prawo ??

    28 czerwca 2017 - 12:50 #
    • Kinga Michalczyk
      Kinga Michalczyk

      Pani Iwono,

      nie jestem w stanie dokładnie odpowiedzieć na Pani pytanie; nie znając pełnej dokumentacji i decyzji organu.

      Mogę jedynie przypuszczać, iż Pani ojciec rozwiązał stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron (są to tylko niektóre powody, które powodują, iż zasiłek dla bezrobotnych nie jest przyznawany „od razu”). W takich przypadkach faktycznie zasiłek dla bezrobotnych przysługuje po 90 dniach od dnia zarejestrowania, a okres pobierania zasiłku ulega skróceniu o 90 dni. Dlaczego tak się dzieje? Przypuszczam, że ma to na celu zminimalizowanie liczby osób, które decydują się na rezygnację z pracy.

      W razie wątpliwości sugeruję udać się do Urzędu w celu pełnego wyjaśnienia sprawy; bowiem, jak podkreśliłam, bez pełnej dokumentacji nie jestem w stanie ocenić, ani zasadności wydanej decyzji, ani szans na odwołanie.

      Pozdrawiam,
      aplikant adwokacki
      Kinga Michalczyk

      28 czerwca 2017 - 14:43 #
  2. Agnieszka

    Witam.
    Pracowałam w Holandii 3 lata. W dniu 23 maja 2017 roku wróciłam do Polski- moja praca zakończyła się 19 maja 2017 roku (poprzez odbytą rozmowę z szefem, powody osobiste, nagląca sytuacja bytowa). 24 maja 2017 roku zarejestrowałam się w UP w moim mieście. Złożyłam również wniosek w UP w Bielsku o przyznanie zasiłku. Otrzymałam pismo iż daty pokrywają się, gdyż urząd w holandii twierdzi iż byłam pracownikiem ubezpieczonym w ich kraju do dnia 27 maja 2017 roku. Napisałam odwołanie ze szczegółowym opisem zawiarającym uzasadnienia, powody mojego wyjazdu, okoliczności oraz daty. Dzisiaj otrzymałam list w którym Urząd Pracy w Polsce poinformował mnie iż Holandia odmówiła korekty dokumetów, gdyż ich zdaniem dane są wiarygodne. Podejrzewam że sprawa wygląda tak iż pracodawca Holenderski coś sknocił. I tutaj pojawia się pytanie- co mogę z tym fantem zrobić? Ich wiarygodność jest dziwna gdyż 24 maja 2017 roku byłam w Polsce i zarejestrowałam się osobiście w Urzędzie Pracy jako bezrobotna. Co w takim wypadku mogę zrobić?

    14 sierpnia 2017 - 10:36 #
    • Kinga Michalczyk
      Kinga Michalczyk

      Pani Agnieszko,

      nie jestem w stanie odnieść się co do etapu postępowania; czy jest ono w fazie pierwszoinstancyjnej, czy odwoływała się Pani od decyzji, czy składała Pani tylko pismo wyjaśniające; dlatego nie w pełni mogę wskazać jakie mogą być dalsze kroki.
      Tylko po zapoznaniu się z dokumentacją w niniejszym postępowaniu, można zaplanować ewentualne dalsze działania.

      Z Pani informacji jednak nie wynika, czy przedłożyła Pani w polskim urzędzie świadectwo pracy wystawione przez holenderskiego pracodawcę; niemniej pracodawca takowe złożył w urzędzie holenderskim- z błędnymi, w Pani ocenie datami.
      W pierwszej kolejności muszę wyjaśnić, że aby móc zaskarżać decyzję należy przedłożyć dowody na poparcie swojego stanowiska.
      Innymi słowy, niewystarczające jest niestety wyjaśnienie, podanie okoliczności czy dat – za takimi informacjami muszą iść adekwatne dokumenty, np.: wypowiedzenie umowy, świadectwo pracy itp.

      W pierwszej kolejności, należało uprzednio skontaktować się z byłym pracodawcą w celu wyjaśnienia powstałego nieporozumienia, bowiem najwyraźniej z błędu w wydanym przez niego dokumencie powstała zaistniała sytuacja.
      W rzeczywistości to pracodawca winien dokonać korekty świadectwa pracy; urzędy bowiem bazują wyłącznie na dostarczonych dokumentach; same nie mogą zmieniać okresu zatrudnienia.

      Zastanawiające jest, czy w powyższej sytuacji nie należałoby zweryfikować datę uzyskania statusu osoby bezrobotnej w PUP, bowiem na podstawie danych pracodawcy – w chwili rejestracji była Pani pracownikiem; i na tej bazie dążyć do weryfikacji podanych przez Panią okresów zatrudnienia.
      Niemniej, nie mogę wskazywać słuszności powyższego rozwiązania bez analizy akt sprawy.

      Pozdrawiam,
      aplikant adwokacki
      Kinga Michalczyk

      21 sierpnia 2017 - 20:15 #
  3. Joanna

    Witam.Mam pytanie.Obecnie tez oczekuję decyzji w sprawie zasiłku po uzyskaniu dochodu za granicą.Czy jesli teraz podejmę pracę zarobkową za nim zostanie podjeta decyzja to mimo wszysyko otrzymam zasiłek za te dni w ktorych bylam bezrobotna?Czy będzie to jakos wyrównane?

    15 listopada 2017 - 12:04 #
  4. Katarzyna Leśniak

    Witam serdecznie mam pytanie po 5 latach wrocilam do Polski jednak nie wiedzialam ze potrzebuje Pdu 1 i nie wiedzialam ze moge sie ubiegac tam o zasilek ktory moze byc wysylany tutaj na konto Polskie wiec zarejestrowakam sie w Polsce jako bezrobotna by pobrac zasilek z Polski ale Urzad wyslal prosbe do Niemiec o dostarczenie dokumentu PDu1 prosze powiedziec czy jest taka mozliwosc bym po 2 miesiacach wrocila do zniemiec i ubiegala sie tam dalej o zasilek bedac juz w Polsce bo ten tu to grosze

    21 czerwca 2018 - 18:39 #
    • Kinga Michalczyk
      Kinga Michalczyk

      Na to pytanie nie jestem w stanie Pani jednoznacznie odpowiedzieć. Aby bowiem transferować zasiłek zagraniczny, należy w pierwszej kolejności zarejestrować się w urzędzie zagranicznym i spełnić warunki przyznania zasiłku według zasad panujących w obcym państwie. Dopiero po uzyskaniu tegoż zasiłku, można go transferować do Polski.
      Niestety, nie jestem w stanie takowych zasad ustalania określić, bowiem to regulują przepisy zagraniczne. Sugeruję skontaktować się z zagranicznym odpowiednikiem polskiego urzędu pracy w celu uzyskania informacji o możliwości zarejestrowania się w zagranicznym urzędzie. Problematycznym zagadnieniem w Pani sytuacji jest przyjazd do Polski i uzyskanie tutaj już zasiłku; mogę z dużym prawdopodobieństwem założyć, iż urząd zagraniczny może odmówić rejestracji, jeżeli nie wykaże Pani, że jest zachowana ciągłość pobytu za granicą.

      apl.adw.
      Kinga Michalczyk

      29 czerwca 2018 - 09:38 #

Dodaj komentarz

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: